Wzrost i hormony

Sekretagogi hormonu wzrostu i analogi GHRH stosowane w badaniach endokrynologicznych. Ta kategoria obejmuje CJC-1295 no DAC, analog GHRH badany pod kątem wydzielania pulsacyjnego i farmakologii receptora GHRH; Ipamorelinę, selektywnego agonistę receptora greliny badanego pod kątem uwalniania GH przy minimalnym wpływie na inne osie hormonalne; oraz Tesamorelinę, stabilizowany analog GHRH badany w modelach metabolizmu lipidów.

Ta kategoria zawiera dwie odrębne klasy receptorowe, które są nieustannie mylone. Tesamorelina i CJC-1295 to analogi GHRH działające na receptorze GHRH; ipamorelina to mimetyk greliny działający na GHS-R1a, czyli na zupełnie innym receptorze. Rdzeń WHO -relina oznacza agonistę hormonu uwalniającego i występuje w obu, co po części tłumaczy pomyłki — rdzeń opisuje funkcję, a nie cel. Ponieważ obie klasy działają przez odrębne szlaki zbiegające się w tym samym wyniku, projekty badań często analizują je łącznie.

Różnica długości między klasami przesądza o wszystkim, co praktyczne. Analogi GHRH mają 29 do 44 reszt, bo ich receptor wymaga większości tej sekwencji; mimetyki greliny wystarczą przy pięciu czy sześciu, bo farmakofor rozpoznawany przez ich receptor jest mały. Łańcuch 44-resztowy kosztuje za miligram znacznie więcej — więcej kroków sprzęgania, niższa wydajność, trudniejsze oczyszczanie — a sekwencje delecyjne stają się dominującym zanieczyszczeniem, na tyle bliskim produktowi, że HPLC może ich nie rozdzielić. Przy długich analogach potwierdzenie tożsamości spektrometrią mas waży więcej niż procent czystości. Nasze porównanie CJC-1295 i ipamoreliny rozwija ten kontrast.

Każdy związek jest przed publikacją niezależnie analizowany pod kątem czystości HPLC i tożsamości metodą spektrometrii mas. Certyfikaty analizy przypisane do partii są dostępne na życzenie. Liofilizowany proszek, wyłącznie do badań in vitro i zastosowań laboratoryjnych.